دلي که دلبر خويش را گم کرده، چه دارد بگويد؟ دلي که بر راه دلبر نشسته و او نيامده، از چه حرف بزند؟ دلِ بي دلبر، به سنگ خاره ي تيپاخورده اي مي ماند... به کبوترِ شکسته بال دور از آشيان... به يعقوبِ يوسف گم کرده... نه! اصلا به يتيمي بي سر پناه و دلخون... مگر جز اين است؟! دل ِ بي دلبر را که مي فهمد؟!
اين دل گرفتار، اين دل بر ره مانده ي منتظر، در شب ميلاد نازنين دلبرش از چه بخواند و بگويد؟!... دلي که هميشه از او گفته و شنفته و شادي وجودش نام او بوده، نه اين بار هم، که «تا يوسفش از چاه برآيد»، از او خواهد گفت و شنيد...

خورشيد به پاي عشق سرمي بازد
آدينه به نام نامي ات مي نازد
مهتاب، حضور خويش را گم کرده
اين دل به نبودن تو، چون مي سازد؟!

دل آدمي سياه سياه شد؛ آنقدر که سياهي اش جهانگير شد و زمين ماوايش را هم عجين سياهي  و تيره روزي کرد. ملائکه شاهد بودند که بشر چگونه خدايش را فراموش کرد...
اما خدايش او را به ياد آورد. دست غيب لم يزلي اش را اين بار از آستين مسافر غار تنهاي بر بلنداي کوهي سنگين، در اطراف بطحاي خشکيده و تاريک، برآورد. نور خداييش در وجود پيامبر آخرين، درخشيدن گرفت... و جهان، روشن شد.
...

هزار و سيصد و اندي سال گذشته است، که ما وارثان همان آخرين فرستاده، بازهم سياهکار و تاريک شده ايم...
خدايا! ظلمت زده ايم...
اماممان، آخرين يادگار شجره نبوت را براي ما سياهي زدگان برانگيز!

پيش از اين مهمان خانه ات بودم
و تو خوب ميزباني...
ميزباني ات نمي کنم!
تو خود، در اين دل صاحب خانه باش، و باز ميزباني ام کن.
بگذار دل مهمان تو باشد که حبيب تو بماند!
مي شود آيا؟

عيد در عيد شده اين بار!
امروز ميلاد نائب المهدي
فردا ميلاد أبا المهدي!
مبارک است ميلاد دو علي و دو مولا!